this just in

Where do you wanna go?
What do you wanna do?
Who do you wanna be?

I don't know.

When you came I was this accomplished person (by the lowest standards probably).
I was confident, so sure of myself. Compared to some other people, that is.
And you kind of turned away. I was hanging. You left me in ruins.
I am not the same person I was. I know. But you changed first.
I'm not supposed to blame you. I'm not.
It's my way of assuring myself I didn't see it coming.
Should I have?
Do you think it would have been easier?

And now I drown in a cacophony of words.
Words run in strings and fragments in my head. Constantly.
I don't even know if they make sense.
They don't make sense.
They do, yes, but it's so hard to

They run so fast I can't process them

And what am I going to do with all those words?
They just come and go
I'm scared I could lose them if I don't put them down, write them somewhere..anywhere.

I need someone to talk to.
I can't go on like this, talking to myself.
Help me out here.

This. is not depression. This is a kind of manic state that lives in the mind.
Mine, for that matter.

It's driving me crazy.
And I don't even know if you would care.

You were there once.
You stole the words, but you gave me the music.
Now that the words are back
the music is gone with you.

I don't know how
but I'm kind of hoping this gets to you.

For whatever it's still worth.

done with?

Everyday is a raw wound tearing open
The year's flown by and it seems as if nothing happened
If I had been dreaming it's now over
but was it ever real?
was it ever..

And it hurts to find that I'm just a mistake
The most foolish one you ever had to make
If we had been dreaming it's now over
but was it ever real?
was it ever..

If we do look into each other's eyes
Would we even glimpse that bittersweet goodbye
If we'd been in love then it's now over
but was it ever real?
was it ever..

0915081018

more than a year ago.

Randomly-generated things.
I just need badly to write something. Anything.


I feel I have wasted so much time thinking about what other people think.
There is an ache in my heart nobody can ease. A hole nothing can cover up.
And yes, I am guilty of hurting too many people. And of being loved too much.
The tears are there. Mingling with the static in my head.

Kristiyano sa Nguso

Tinatamad akong mag-ayos nito. Pero kailangan ko nang magsulat. Kasi makakalimutan ko

na naman ang mga bagay bagay. At ayoko na munang makalimot. Mahirap umaalala, lalo na

pag mistulang ayos na ang lahat.

---------

Faith is pretty simple, most of the time. It isn't like math or science. It needs not accurate

answers or proven theories. Given: to have faith in God is to believe and trust in Him even

if one could not fully understand the intricacies of His mind and His plan.

Alam kong wala ako sa posisyon para sabihin ang mga bagay na ito, pero naisip kong kailangan

ko pa ring sabihin. Siguro, bilang paalala na rin sa aking sarili.

Hindi tayo makasalanan dahil nagkasala at nagkakasala tayo.

Nagkakasala tayo dahil nilikha tayong makasalanan.

Ang Diyos ay banal, perpekto, malinis, walang sala.

Kinamumuhian Niya ang kasalanan, kaya pinarurusahan Niya ang nagkakasala.

Bakit?

Ewan. Hindi ko alam. Malay ko.

Sino bang nakakaalam?

Sino bang makakapagsabi kung bakit?

Ako ay nilikha lamang. Hindi ako ang lumikha. May karapatan akong magtanong ng mga

tanong na alam ko namang kahit ano pang gawin ko ay hindi ko masasagot.

Pero para saan pa? Ang mga plano Niya - mga bagay na hindi ko naman lubusang

maiintindihan. Na kahit isipin ko pa nang isipin, tanungin nang tanungin, wala namang

magiging malinaw na kasagutan.

Walang malaki o maliit na kasalanan. Ang kasalanan ay kasalanan. Tapos. Maski anupaman

ang magandang kadahilanan sa likod nito, paano mo naman ito maju-justify sa harap ng Diyos?

Hindi ito pagiging bulag. Hindi ako nagbubulag-bulagan. Hindi naman sa tanggap na lang

ako nang tanggap, pero alam ko kung kailan ako titigil sa pagtatanong. Hindi lang naman

minsan akong nalito at nawala.

Pero alam kong sa mga pagkakataong yun, nililito at winawala ko lang ang aking sarili.

Nakakatakot subukin ang Diyos.

Nakakatakot.

---------

Noong Biyernes, umattend kami sa first Praise and Worship Symposium ng League

of Christian Ministers in Bulacan. Dating gawi, 0700 ang call time pero 0800 na kami

nakaalis. Dumating kami sa Capitol Gym nang walang kahandaan, na parang nahatak lang

din kami lahat sa pagpunta.

Pero sa tingin ko, kahit papano, naging mabunga yung pagpunta namin dun.

Hindi ko alam kung anong iisipin ko nung simula pa lang, na habang nakataas na ang mga

kamay ng lahat sa pagpupuri ay wala pa rin sa amin ang kumikibo man lang. Hindi kasi namin

alam yung mga kanta. Iniisip ko pa tuloy kung pakitang tao lang ba talaga ang pagtataas nila

ng mga kamay o sadyang bato lang ang mga puso namin sa pagpupuri at pagsamba.

Hindi kami sanay sa ganun, palibhasa nga mga kabataan kaming nagpapaka-astig at nahihiyang

magmukhang tanga sa gitna ng mga mananampalataya. Pero di hamak namang mukha kaming

ewan nun, na kami lang halos ang di nakikiisa sa kanila. Siguro nga hindi lang namin ramdam

ang espiritu.

Sa simula lang pala.

Tahimik lang din kami, kahit nung kumakain na ng pananghalian. Hindi namin pinag-usapan

nang masinsinan yung mga narinig at naranasan namin. Pero alam kong may patama sa bawat isa.

Patamang malalim. Yung maaalala namin at magtatagal kahit papano.

Ang tunay na musikero ng Diyos ay mapagkumbaba at hindi naghahangad ng pansariling

karangalan. Hindi ganun kahalaga ang husay at galing ng talento, dahil ang pinakamahalaga

ay ang PUSO na naghahangad ng wasto at totoong paglilingkod. Pero bago yun, kailangan

munang mabasag, para mawala ang dating hubog. Kailangan munang magkaroon hindi lamang

ng personal, ngunit malalim na personal na relasyon sa Kanya. Paano ka nga ba naman

magiging lider sa pananambahan kung mismong iyong sarili, hindi mo madala sa presensya Niya.

---------

Marami pa akong gustong sabihin. Pero di kayang sabayan ng mga daliri ko.

glorious

[fell asleep at 21 and woke up at 02]

i haven't done anything in a week.

correction - haven't accomplished anything.

but we all need a break, so.

and i'm happy.

come tomorrow, i'll be back in school.

and there are people i am so missing right now.

harder to breathe

i'm still alive but i'm barely breathing
just prayin' to the God that i still believe in
'coz i got time while she got freedom
'coz when a heart breaks, no it don't break even
her best days will be some of my worst
she finally met a man that's gonna put her first
while i'm wide awake she's no trouble sleeping
'coz when a heart breaks, no it don't break even
what am i supposed to do when the best part of me was always you
what am i supposed to say when i'm all choked up that you're okay
i'm falling to pieces
i'm falling to pieces
/breakeven. the script/

-----------

nauseous the whole day
fluctuating heart rate
highest of which is 120 at rest
(my brother felt my heart beat when he touched my arm)
eyes unseeing
hands cold
right knee heavier than usual
very unproductive


but no
there are other things more important than this
this
like the other half a million fleeting moments of a life being wasted
too
will pass

maybe im just overreacting

i sure hope so

lightning strikes the same place twice

Ang dami nang nangyari.

And that in itself is still an understatement.

I couldn't write now everything that I have thought of writing for the past few days, even if I tried. So I won't.

This weekend, Ondoy dropped by, but not to say hi. Thank you, Lord, na mataas ang Plaridel, kaya wala namang nangyari talaga dito. Sobrang lakas lang ng ulan at hangin noong hapon ng Sabado. Ayon sa mga taga-rito talaga, lubog na raw ang simboryo sa Malolos bago pa bumaha samin. Kaya pag bumaha na dito, marami nang munisipalidad ang nasa ilalim na ng tubig-baha.

Sabi nga sa balita, Bulacan daw ang isa sa mga hardest hit. Iyon nga lang, mukhang mas maayos ang rescue operations dito kaysa sa Marikina-Antipolo-Rizal area. Sabi ni Gov., rehabilitation stage na raw dito. Siguro malaking factor din naman na mas masikip sa siyudad, mas maraming sasakyan, bahay at kung anu-ano pang sagabal na nakapagpabagal sa rescue. Nakatutok naman kami sa balita, pero muntik ko pa ring malimutan na ang dami-dami pa lang taga-UPIS na doon sa affected areas nakatira.

Sina Neng, lumikas na sa mga kamag-anak. Taga-Provident nga yun, eh. Tsk tsk. Sina Ma'am Rhea sa Marikina, nakatayo pa raw bahay pero ayun, sira na nga lahat. Sina Tita Cat (Carag), lumikas na rin. Ngayon lang daw inabot ng baha sina Ma'am Vargas. Wala pang balita sa iba, pero nagpost naman sa facebook ng status ang ibang mga taong meron pang computer at internet connection. Wow. Sana lang wala namang nasaktan o namatay na kakilala... Sana pagkatapos nito, maging handa ang lahat para sa anumang sakuna o trahedya, lalo na sa mga ganitong hindi naman inasahan talagang pangyayari.

Kinansela nga ang klase hanggang Martes, pero makakapasok ba ang mga taong ito sa Miyerkules matapos mawalan ng gamit, damit, bahay? Whew. Dati-rati kasi, lahat tayo manonood lang ng balita. Ang mga tinatamaan, sa malalayong lugar sa hilaga, silangan at timog Luzon. Sa Visayas. Sa Mindanao. Nakiki-simpatya lang din tayo, nagdo-donate ng relief goods. Di natin inakalang masisiko rin tayo ng bagyo. Nang ganito kalala.
It is closer to home this time. A lot closer.

Habang nanonood ng balita nung Sabado ng gabi, parang gusto ko na ring lumusong sa baha at tumulong sa rescue operations. Parang ang sarap kumuha ng salbabida at mag-apparate sa kung nasan man naroon ang mga biktima. Lubhang nakakagaan siguro ng pakiramdam yung matulungan sila nang ganun, yung hindi lang magbigay ng pera o pagkain o damit. Yung talagang nakiisa ako sa pagligtas sa kanila. Ang helpless at frustrating kasi ng pakiramdam na nasa harap ka lang ng TV. Ang pangit ng pakiramdam na wala kang magawa. Eh hindi nga passable ang NLEX, pano naman kaya yun.

Sana marecognize din yung mga rescuers. Mahirap din naman talaga yung trabaho nila. Ang ewan kasi sa ibang mga tao, sila na nga ililigtas, sila pa galit. Totoo namang hindi sila kayang iligtas nang sabay-sabay, gustuhin man ng lahat. Sa mga ganitong pagkakataon daw, lumalabas ang kabayanihan ng ilan at ang bayanihan ng lahat. Ang tanong. Kailangan pa ba talagang mangyari ang mga ganitong bagay bago natin ituring na kapatid ang ating mga kababayan?

Let this stigma serve not only as a reminder (that we are not untouchable, whoever we are), but more so as a call for action. We cannot pretend that nothing serious is happening to our environment, to our world. God and Nature is still overwhelmingly more powerful than any of us. There will come a time when our lives can no longer be rebuilt after Tragedy. So we need to start the change in ourselves now.

----------

Pagkatapos ng lahat ng 'to, parang ang liit na bagay na lang ng mga nangyari sakin the past two weeks. Pero ilalagay ko na rin, para hindi ako makalimot.

Last 092309, Miyerkules, nadapa ako habang tumatakbo pababa sa may mga tambayan sa CAL. Maputik nun, kaka-ulan lang kasi. Kaya ayun, may something ang kanan kong tuhod. Malamang hindi naman fracture, nakakalakad pa ko, eh. Baka sa muscles/ligaments lang. Hanggang ngayon, masakit pa rin pag ginagalaw. Kaya pupunta na kaming doktor maya-maya. Asar, running pa man din PE ko. Di na ko makakapag-final activity.

Noong 091909, Sabado, dumalo ako sa 2nd i-witness docu seminar sa megatrade conference hall. Isang malaking YEY. Magaling sila. Topics include research and story pitching (Jay Taruc), shooting and directing (Sandra Aguinaldo), scriptwriting (Kara David), at editing (Howie Severino). Masaya talaga. :D

Days before that, 091709, Huwebes, nanakawan akong iPod. 120. Ayun. No comment na lang. Matapos kong ayusin ang album art..wala pa ngang isang buwan kong na-eenjoy. Pero sinong tanga.

Grabe yung linggong yun, eh. Martes, 091509, nung nawala ko yung singsing. Magaling magaling magaling.

Tapos 092009, Linggo, muntik ko na ring mawala ang pula kong wallet.

Gusto ko nang walain ang sarili ko.

Anyway.

Doctor time na.